Οι νέοι δεν μαθαίνουν την τέχνη, φεύγουν στις πόλεις, χέρια δεν βρίσκονται έμπειρα για να συνεχίσουν τη δουλειά μας…". Αυτό είναι το παράπονο των παραδοσιακών ναυπηγών, μετρημένων πλέον στα δάχτυλα, που απέμειναν να δουλεύουν το ξύλο, το πεύκο και το ιρόκο, στα καρνάγια της Ιερισσού και να ναυπηγούν από βαρκάκια, μέχρι καράβια. Εξ ολοκλήρου από ξύλο, όπως στην αρχαιότητα. Η τέχνη των παραδοσιακών ναυπηγών χάνεται χρόνο με το χρόνο, καθώς, χτυπημένα και από την οικονομική κρίση, τα καρνάγια λιγοστεύουν.Από τα πέντε παραδοσιακά ναυπηγεία της Ιερισσού, που ανέκαθεν απασχολούσαν αρκετούς μαστόρους και έδιναν ζωή στην οικονομία της περιοχής, μόνο τρία απέμειναν. Κι αυτά, τα τελευταία χρόνια είναι είτε ατομικές, είτε οικογενειακές επιχειρήσεις, που δουλεύουν μόνο κατά παραγγελία.
"Από εργάτες βρίσκεις όσους θέλεις, τεχνίτες δεν υπάρχουν. Δεν θα καθίσει ο νέος, σήμερα, όπως εγώ, δύο και τρία χρόνια να τη μάθει τη δουλειά. Θα πάει στα γράμματα. Κι, όμως, είναι δουλειά που ακόμη και σήμερα, που μειώθηκαν κάπως οι παραγγελίες, έχει εισόδημα. Εάν δουλέψεις καλά, θα ζήσεις από αυτή", λέει ο 53χρονος τεχνίτης και ιδιοκτήτης παραδοσιακού ναυπηγείου, Γιώργος Βλάχος.
Ο ίδιος μπήκε στη δουλειά από
